طلای ایتالیایی چیست؟ عیار، اجرت، فرقش با طلای ایرانی و قیمت فروش

«ایتالیایی» در ویترین طلافروشی‌ها برچسب آشنایی است: زنجیرهای سبک و براق، دستبندهای ظریف و پلاک‌هایی که اجرتشان معمولاً از طلای ساخت داخل بیشتر است. مشتری‌ها زیاد می‌پرسند طلای ایتالیایی چه فرقی با طلای ایرانی دارد، عیارش چند است، اجرتش چرا بالاست و موقع فروش چه می‌شود. طلافروش هم باید بداند این جنس را چطور قیمت بگذارد، چطور توضیح بدهد و در خرید از مشتری چه کند. این مقاله جواب همه‌ی این‌هاست، با یک مثال عددی که نشان می‌دهد اجرت بالاتر در عمل چقدر فرق می‌سازد.

طلای ایتالیایی چیست؟

ایتالیا یکی از بزرگ‌ترین سازنده‌های جواهر طلا در جهان است و شهرهایی مثل آرتزو و ویچنزا مرکز کارخانه‌های بزرگ زنجیر و جواهر ماشینی‌اند. وقتی در بازار ایران از «طلای ایتالیایی» حرف می‌زنند، معمولاً منظور قطعه‌هایی است که در این کارخانه‌ها ساخته و وارد شده‌اند: زنجیرهای ماشینی با بافت‌های ریز، دستبندهای سبک، پلاک‌ها و گوشواره‌هایی با پرداخت بسیار صاف.

مهم است بدانید ایتالیایی بودن درباره‌ی محل و شیوه‌ی ساخت است، نه جنس طلا. طلای ۱۸ عیار در ایتالیا و ایران همان ۷۵۰ هزارم طلای خالص است و بقیه‌اش آلیاژ. یعنی یک گرم طلای ایتالیایی ۱۸ عیار، همان‌قدر طلا دارد که یک گرم طلای ایرانی ۱۸ عیار.

فرق طلای ایتالیایی با طلای ایرانی

سبک بودن یکی از دلیل‌های محبوبیت این جنس است: زنجیری با همان ظاهر، با وزن کمتر و در نتیجه قیمت کمتر. ولی قطعه‌ی توخالی ظریف‌تر است، زودتر فرو می‌رود و تعمیرش سخت‌تر است. این را به مشتری بگویید تا بعداً از آسیب دیدن قطعه گله نکند.

چرا اجرت طلای ایتالیایی بالاتر است؟

چند دلیل با هم جمع می‌شوند: هزینه‌ی ساخت در کارخانه‌های خارجی، هزینه‌ی واردات و حمل، طرح و نام سازنده، و این‌که در قطعه‌ی سبک، هزینه‌ی ساخت نسبت به وزن طلا بیشتر است. اجرت قطعه‌های وارداتی معمولاً به‌صورت درصدی از ارزش طلا یا مبلغی برای هر گرم گفته می‌شود و عدد ثابت و یکسانی در بازار ندارد؛ هر بنکدار و هر مدل نرخ خودش را دارد. سه شیوه‌ی حساب اجرت را در اجرت طلا توضیح داده‌ایم.

یک مقایسه‌ی عددی

دو زنجیر ۸ گرمی ۱۸ عیار را با نرخ روز ۷٬۰۰۰٬۰۰۰ تومان مقایسه می‌کنیم؛ یکی ایتالیایی با اجرت ۳۰٪ و دیگری ساخت داخل با اجرت ۱۵٪. سود فروشنده ۷٪ و مالیات ۱۰٪ روی اجرت و سود است.

درصدها نمونه‌اند؛ اجرت واقعی هر مدل را از تأمین‌کننده بپرسید.

فاصله‌ی دو زنجیر حدود ۱۰ میلیون تومان است، در حالی که هر دو دقیقاً همان مقدار طلا دارند. اگر مشتری فردا هر کدام را بفروشد، هر دو را با یک قیمت پس می‌گیرد: ارزش طلا با نرخ روز منهای کسری. یعنی آن ۱۰ میلیون اضافه هزینه‌ی طرح و ساخت بوده، نه سرمایه‌گذاری. ترتیب کامل اجزای فاکتور را در فرمول محاسبه‌ی قیمت طلا ببینید.

طلای ایتالیایی را از کجا بشناسیم؟

قطعه‌های ساخت کارخانه‌های ایتالیایی معمولاً نشان یا مهر کوچکی دارند: عدد ۷۵۰ برای عیار، و نشان سازنده که در ایتالیا اغلب از یک ستاره، یک شماره‌ی ثبت و دو حرف کوتاه برای استان سازنده (مثل AR یا VI) ساخته شده است. این نشان‌ها روی قفل زنجیر یا پشت پلاک حک می‌شوند و با ذره‌بین دیده می‌شوند.

ولی نشان همیشه کافی نیست. بسیاری از قطعه‌هایی که در بازار «ایتالیایی» نامیده می‌شوند، در واقع «طرح ایتالیایی»اند و در کشورهای دیگر یا در داخل ساخته شده‌اند. این ایرادی ندارد، به شرط آن‌که به مشتری درست گفته شود. اگر جنس را از بنکدار می‌گیرید، کشور ساخت را در فاکتور خرید بخواهید و همان را روی لیبل و فاکتور فروش بنویسید. برای سنجش عیار هر قطعه، چه ایتالیایی و چه داخلی، عیارسنجی طلا را ببینید.

رنگ‌ها و مدل‌های رایج

بخش بزرگی از جنس ایتالیایی ویترین‌ها زنجیر است: بافت‌های کارتیه، ونیزی، طنابی، دانه‌دار و ده‌ها مدل دیگر که هر کدام نام بازاری خودشان را دارند. بعد از زنجیر، دستبندهای سبک، پلاک‌ها و گوشواره‌های حلقه‌ای رایج‌اند. بسیاری از این قطعه‌ها در سه رنگ زرد، سفید و رزگلد ساخته می‌شوند یا ترکیبی از هر سه دارند. رنگ از آلیاژ می‌آید، نه از مقدار طلا؛ قطعه‌ی سه‌رنگ ۱۸ عیار همان ۷۵۰ هزارم طلا دارد. بعضی قطعه‌های سفید هم روکش رودیوم دارند که با گذشت زمان کم‌رنگ می‌شود و ممکن است دوباره آبکاری لازم داشته باشد. شرحش در طلای سفید.

برای طلافروش، تنوع مدل‌ها هم فرصت است و هم دردسر. مدل‌های زیاد ویترین را جذاب می‌کند، ولی جنس کم‌فروش پول را می‌خواباند. فروش هر مدل را چند ماه دنبال کنید و سفارش بعدی را از روی همان بدهید. اگر جنس را از بنکدار امانی می‌گیرید، این کار ریسک را کمتر می‌کند.

فروش و تعویض طلای ایتالیایی

وقتی مشتری قطعه‌ی ایتالیایی‌اش را برای فروش یا تعویض می‌آورد، طلافروش آن را مثل هر طلای ۱۸ عیار دیگری می‌خرد: ارزش طلا با نرخ روز منهای کسری. بعضی‌ها انتظار دارند چون اجرت بالایی داده‌اند، قیمت بیشتری بگیرند؛ ولی اجرت هزینه‌ی ساخت بوده و قطعه‌ی کهنه، هر قدر هم زیبا، معمولاً به‌عنوان طلای خام خریده می‌شود. قطعه‌ی سالم و پرطرفدار گاهی بی ذوب دوباره به ویترین می‌رود و بعضی طلافروش‌ها برای آن کسری کمتری می‌گیرند؛ این رویه‌ی هر مغازه است، نه قاعده. شرح خرید و تعویض را در خرید طلای دست‌دوم و تعویض طلا آورده‌ایم.

طلای ایتالیایی برای طلافروش: نکته‌های حساب‌وکتاب

• اجرت خرید را جدا ثبت کنید: اجرتی که به بنکدار داده‌اید جزو بهای تمام‌شده‌ی قطعه است؛ بدون آن، سود فروش بزرگ‌تر از واقع دیده می‌شود.
• گروه کالای جدا: اگر جنس وارداتی را گروه جدا تعریف کنید، گزارش فروش نشان می‌دهد این جنس چقدر فروش می‌رود و چقدر سود می‌آورد.
• اجرت فروش را روی فاکتور جدا بنویسید: مشتری باید ببیند چقدر از قیمت ارزش طلاست و چقدر اجرت.
• مالیات اجرت: اجرت بالاتر یعنی مالیات بر ارزش افزوده‌ی بیشتر روی همان فاکتور؛ شرحش در مالیات بر ارزش افزوده‌ی طلا.

طلای ایتالیایی در با عیار

در با عیار هر قطعه‌ی وارداتی مثل هر قطعه‌ی دیگری با وزن، عیار، اجرت خرید و گروه کالای خودش وارد انبار می‌شود. اجرت فروش، چه درصدی باشد و چه گرمی، روی فاکتور جدا از ارزش طلا می‌آید و مالیات فقط روی اجرت و سود حساب می‌شود. گزارش فروش به تفکیک گروه کالا هم نشان می‌دهد جنس ایتالیایی در مغازه‌ی شما چقدر فروش و چقدر سود دارد. صفحه‌ی نرم‌افزار حسابداری طلا را ببینید.

پرسش‌های متداول